Kolumbia chce rozwinąć rynek stoczniowy z pomocą Korei Południowej

Kolumbijski rząd kładzie nacisk na rozwój branży stoczniowej. Pomogą w tym liderzy rynku – Korea Południowa przeznaczy na ten cel 5 milionów dolarów.

Koreańska Agencja Współpracy Międzynarodowej (KOICA) pomoże Kolumbijczykom opracować dalekosiężny plan rozwojowy oraz przygotować podwaliny pod kształcenie kadr stoczniowych. Kolumbijskie Ministerstwo Handlu, Przemysłu i Turistyki (MINCIT) podpisało z agencją stosowne porozumienie. Azjaci będą służyć swoim know-how w rozwijaniu regulacji prawnych, ale także wspomogą w promocji kolumbijskiego przemysłu stoczniowego. Celem ministerstwa jest rozwinięcie go na tyle, by był konkurencyjny na światowym rynku nowych budów statków stalowych.

W ramach podpisanego porozumienia, KOICA zorganizuje również dla kolumbijskich pracowników zajmujących się opracowywaniem regulacji dla rynku, projektowaniem i produkcją serię praktycznych szkoleń w Korei. Wspomoże także dalsze edukacyjne kroki już na miejscu, w Kolumbii.

W chwili obecnej Kolumbia nie jest ważnym graczem na światowym rynku stoczniowym. Choć w kraju posiadającym dostęp zarówno do Morza Karaibskiego, jak i do Oceanu Spokojnego, nie brakuje zakładów stoczniowych, realizowane przez nie zlecenia dotyczą głównie budowy niewielkich jednostek ze wzmacnianego plastiku oraz na okazjonalnych naprawach.

Wcześniej grupa stoczniowa Fincantieri ogłosiła plany dotyczące wartej 150 milionów dolarów inwestycji, na mocy której w regionie Jukatan w Meksyku, w porcie Progreso powstanie nowa stocznia. Fincantieri porozumieli się w tej sprawie z meksykańskim rządem. Stocznia ma służyć do napraw dużych jednostek. Zostanie wyposażona w dwa duże suche doki. Docelowo ma być jednym z największych tego typu zakładów w obu Amerykach.

Eksperci wskazują, że zainteresowanie stoczniowców eksploatowanym do tej pory w znacznie mniejszym stopniu rynkiem południowoamerykańskim jest powiązane z jednej strony z kwestiami logistycznymi i potrzebą odciążenia zakładów w Azji, z drugiej strony rosnącymi kosztami azjatyckiej siły roboczej i wciąż stosunkowo niedrogimi jej kosztami na kontynencie południowoamerykańskim.