Stocznia HII rozpoczyna budowę niszczyciela typu Arleigh Burke, USS John F. Lehman

Mieszcząca się w Pascagoula stocznia Ingalls Shipbuilding, należąca do HII, była miejscem rozpoczęcia 29 czerwca prac nad kolejnym niszczycielem typu Arleigh Burke, który ma wzmocnić potencjał amerykańskiej floty wojennej. USS John F. Lehman (DDG 137) jest siódmym okrętem podserii Flight III, a także 89 w całej serii.

W sumie zaplanowano 99 niszczycieli typu Arleigh Burke. Seria jest rozwijana od końcówki lat 80-tych ubiegłego stulecia, a wraz z kolejnymi okrętami wdrażano zmiany projektowe i implementowano nowoczesny sprzęt, wykorzystując też wiedzę nabytą podczas eksploatacji kolejnych jednostek. Jak podkreśla stocznia, prace wiązały się też z modernizacją zakładu, w tym przeniesienia części produkcji do zakładów partnerskich, rozlokowanych w Teksasie, Luizjanie, Missisipi i Florydzie. W sumie sześciu podwykonawców jest zaangażowanych w prace nad niszczycielami dla US Navy, co ma przyspieszyć prace i zapewnić terminowe dostawy.

– Nasi stoczniowcy z Ingalls ciężko pracowali, aby rozpocząć budowę DDG 137, a dzięki skupieniu naszych zespołów i zakładów na montażu końcowym i integracji, nasi rozproszeni partnerzy stoczniowi umożliwiają nam rozbudowę floty okrętów serii Flight III. Wiemy, że Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych liczy na nas w zakresie dostarczania okrętów o wysokich możliwościach, a to branżowe przedsięwzięcie pomaga nam pilnie wywiązać się z tego obowiązku – powiedział Chris Brown, kierownik programu DDG 51 w Ingalls Shipbuilding.

Przyszły USS John F. Lehman (DDG 137) to siódmy niszczyciel podserii Flight III, który zostanie zbudowany w Ingalls. Okręty te reprezentują nową generację okrętów nawodnych, wyposażonych w system radarowy Flight III AN/SPY-6(V)1 oraz system bojowy Aegis Baseline 10, zaprojektowany z myślą o przeciwdziałaniu ewoluującym zagrożeniom XXI wieku. Okręt będzie miał 160 metrów długości, 20 metrów szerokości i wyporność całkowitą 9217 ton. Załoga będzie liczyć 380 oficerów, podoficerów i marynarzy. Osiągnie prędkość do 31 węzłów, a napęd stanowią cztery turbiny General Electric LM2500 o mocy 73529,41 kW.

W skład uzbrojenia wejdą armata morska Mk 45 Mod 4 kal. 127 mm, system obrony bezpośredniej 20 mm CIWS Phalanx, dwa automatyczne systemy Mk 38 25 mm, a także cztery karabiny maszynowe 12,7 mm. Do tego dochodzą dwa systemy wyrzutni pionowego startu (VLS) Mk 41, 32-komorowy i 64-komorowy, do obsługi rakiet przecipowietrznych RIM-66M i RIM-156, pocisków RIM-174A, RIM-161 i RIM-162 ESSM, pocisków manewrujących BGM-109 Tomahawk oraz RUM-139, a także podwójne wyrzutnie torped Mark 32 dla lekkich torped Mark 46, Mark 50 i Mark 54. Oprócz tego w skład wyposażenia okrętu wchodzi lądowisko i hangar do obsługi dwóch śmigłowców MH-60R Seahawk.

Zakład stoczniowy Ingalls odpowiada aktualnie za budowę pięciu niszczycieli typu Flight III, a siedem kolejnych jest na wczesnym etapie planowania i zaopatrzenia w materiały. W ramach swojej strategii rozproszonej produkcji, HII planuje zlecić na zewnątrz ponad 2,5 miliona godzin pracy przy budowie okrętów do końca 2026 roku, kierując prace do wykwalifikowanych stoczni w całym kraju i wspierając długoterminową odporność rodzimej bazy przemysłowej. Podejście to, obok przyspieszenia prac, ma pozytywnie wpłynąć na stan krajowych zakładów produkcyjnych, co ma wpisywać się też w politykę władz względem zwiększania ich potencjału. Tu należy pamiętać, że w planach Departamentu Wojny USA jest budowa następców niszczycieli typu Arleigh Burke, określanych jako DDG(X), które mają osiągać nawet 15 000 ton wyporności. Ponadto trzonem floty mają stać się cztery pancerniki typu Trump. Aby zrealizować tak duże i kosztowne przedsięwzięcia potrzeba rozbudowanej bazy przemysłowej i zwiększyć zatrudnienie w stoczniach i w ramach łańcucha dostaw. Pytaniem jest, czy nie przerośnie to Amerykanów.