Ruszyła budowa nowoczesnego niszczyciela dla US Navy, przyszłego okrętu USS J. William Middendorf

W Zakładzie Produkcji Konstrukcji w stoczni Bath Iron Works, należącej do koncernu General Dynamics, odbyło się cięcie blach pod kolejny niszczyciel typu Arleigh Burke. W przyszłości USS J. William Middendorf (DDG 138) ma wzmocnić potencjał US Navy.

Wydarzenie miało miejsce 19 maja, z udziałem reprezentantów władz, kadry sił morskich i przedstawicieli stoczni. Jej prezes, Charles F. Krugh, podkreślił, że budowa tego okrętu, najnowszego w swojej serii, „będzie owocem skumulowanych umiejętności i wiedzy tysięcy utalentowanych stoczniowców”. Frances Middendorf, córka imiennika i matka chrzestna uruchomiła maszynę do wypalania, aby uroczyście wyciąć pierwszą stal na okręt.

Nowy niszczyciel to szósty z podserii Flight III, jaki powstaje w zakładzie stoczniowym położonym nad rzeką Kennebec w mieście Bath, w stanie Maine, a także 47 jako taki, za który odpowiada zakład i 88 typu Arleigh Burke w ogóle. został nazwany na cześć J. Williama Middendorfa (1924-2025), wojskowego i polityka, który służył w US Navy w latach 1944-1946. Potem w trakcie swojej kariery był m.in. sekretarzem marynarki wojennej, ambasadorem w Holandii, a także stałym przedstawicielem USA przy Organizacji Państw Amerykańskich i potem przy Unii Europejskiej.

Okręt będzie miał 160 metrów długości, 20 metrów szerokości i wyporność całkowitą 9217 ton. Załoga będzie liczyć 380 oficerów, podoficerów i marynarzy. Osiągnie prędkość do 31 węzłów, a napęd stanowią cztery turbiny General Electric LM2500 o mocy 73529,41 kW.

Niszczyciele typu Arleigh Burke podserii Flight III zawierają szereg modyfikacji konstrukcyjnych, które mają zapewnić znacznie zwiększone zdolności w zakresie zwalczania zagrożeń w środowisku wielodomenowym. Ich projekt zakłada, że okręty tej podserii będą w stanie skutecznie sobie radzić z najnowszymi zagrożeniami i technologiami XXI wieku, jak nowe rakiety, bezzałogowce czy torpedy. W wyposażeniu są m.in. radar obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej AN/SPY-6(V)1 (AMDR) oraz system walki Aegis Baseline 10.

W skład uzbrojenia wchodzą armata morska Mk 45 Mod 4 kal. 127 mm, system obrony bezpośredniej 20 mm CIWS Phalanx, dwa automatyczne systemy Mk 38 25 mm, a także cztery karabiny maszynowe 12,7 mm. Do tego dochodzą dwa systemy wyrzutni pionowego startu (VLS) Mk 41, 32-komorowy i 64-komorowy, do obsługi rakiet przecipowietrznych RIM-66M i RIM-156, pocisków RIM-174A, RIM-161 i RIM-162 ESSM, pocisków manewrujących BGM-109 Tomahawk oraz RUM-139, a także podwójne wyrzutnie torped Mark 32 dla lekkich torped Mark 46, Mark 50 i Mark 54. Oprócz tego w skład wyposażenia okrętu wchodzi lądowisko i hangar do obsługi dwóch śmigłowców MH-60R Seahawk.

Niszczyciele typu Arleigh Burke cieszą się uznaniem jako udane, wielozadaniowe okręty rakietowe, mogące wykonywać zadania na całym globie, zarówno w czasie pokoju jak i sytuacjach kryzysowych, w tym kontroli morskiej i projekcji siły. Niekiedy określa się je mianem „koni roboczych US Navy” z racji na wielomiesięczne misje i prowadzenie działań w wielu zapalnych rejonach świata, zawsze towarzysząc lotniskowcom i wchodząc w skład ich okrętowych grup uderzeniowych. Posiadane wyposażenie pozwala im na skuteczne zwalczanie zarówno zagrożeń powietrznych, jak i nawodnych i podwodnych. Jako przykład w pierwszym przypadku można wskazać udział w misji „Prosperity Guardian” na Morzu Czerwonym i Zatoce Adeńskiej, gdzie zwalczały pociski i bezzałogowce wystrzeliwane przez jemeńskich bojowników Huti i wymierzone w okręty i statki w rejonie. Okręty tej serii brały też udział w rozpoczętym 28 lutego ataku Izraela i USA na Iran.