Pokaz potencjału tureckiej branży stoczniowej. Zwodowano kolejną fregatę

Z udziałem przedstawicieli władz tureckich, branży stoczniowej i kadry sił morskich, w Anadolu Shipyard odbyło się wodowanie kolejnej fregaty dla marynarki wojennej państwa, przyszłego TCG Akdeniz. Przemysł okrętowy w Turcji mocno się rozwija, a kraj obok zaspokajania własnych potrzeb na nowe okręty rośnie w roli eksportera na tynku międzynarodowym.

To kolejny okręt serii określanej jako MILGEM bądź typ İstif/Istanbul, która ma wzmocnić potencjał marynarki wojennej państwa. Władze podkreślają przy tym, że jednostki te stanowią również element oferty eksportowej dla innych państw, starając pozyskać kolejnych zamawiających. Od stycznia 2024 roku w służbie jest pierwszy z ośmiu zaplanowanych okrętów, TCG Istanbul (F-515), natomiast cztery kolejne (w tym trzy zwodowane) znajdują się na różnych etapach budowy.

W przedsięwzięcie jest zaangażowanych kilka podmiotów z branży stoczniowej. Przypomnijmy, że w styczniu ub.r. stocznie Sedef i Anadolu, należą do krajowego konglomeratu TAIS Shipyards, tego samego dnia zwodowały dwa okręty tej serii, przyszłe TCG İzmit (F-517) i TCG İzmir (F-516).

Fregaty typu Isfit mają 113,2 metra długości, 14,4 metra szerokości i 4,05 metra w zanurzeniu. Wyporność to ok. 3100 ton, stąd można je obecnie zaliczyć do mniejszych jednostek w swojej klasie. Prędkość maksymalna to 29 węzłów, a ekonomiczna 14, przy czym ta ostatnia pozwala na zasięg do 5 700 mil morskich. W skład napędu wchodzą turbina gazowa GE LM2500, dwa silniki wysokoprężne 5.766HP MTU, dwie śruby o regulowanym skoku. Moc mają zapewniać cztery generatory 560 kW każdy.

Wyposażenie tworzą m.in. radar poszukiwawczy Cenk-400N 4D AESA, radar powierzchniowy ASELSAN ALPER-200N LPI, system kierowania walką ADVENT, system bojowy GEMS, system IdentIFF M5 TPX & I/LR IFF, system satelitarne AcroSAT Ku-120-M i AcroSAT Ku-150-M, radar kierowania ogniem AKREP-300N (AKR-D Block B-1/2), system kierowania ogniem armaty morskiej TAKS-100/76GFCS, radar elektrooptyczny AHTAPOT-100, system kierowania ogniem pocisków przeciwokrętowych ATMACA 100/AFCS, system kierowania ogniem pocisków obrony powietrznej HİSAR 100N/FCS, system pomiarów meteorologicznych DEMES, system żyroskopowy ANS 510-M, laserowy system ostrzegania i namierzania LIAS 200-N, czy też system rozpoznania i nadzoru SeaEye-AHTAPOT EO. Za łączność mają odpowiadać SATCOM, Link 11/16, system Link 22, a także systemy komunikacji wewnętrznej, a także umożliwiające kontakt z innymi jednostkami nawodnymi i podwodnymi. W skład wyposażenia wchodzą także dwie płaskodenne łodzie typu RHIB, a także hangar i lądowisko do obsługi śmigłowca S-70B Seahawk (do zwiadu i zwalczania okrętów podwodnych) oraz latających bezzałogowców.

W skład uzbrojenia mają wchodzić także system wabików przeciwtorpedowych Aselsan HIZIR oraz system wabików przeciwko pociskom nawodnym KARTACA-N. Dedykowane im są systemy zarządania i namierzania, w tym centralny ARES-NEWS oraz  ASELSAN ARES 2N/NGE i AREAS 2NC/E. Główne uzbrojenie tworzą armata morska OTO Melara 76 mm Super Rapid lub MKE National Naval Gun oraz system obrony bezpośredniej (CIWS) Aselsan GOKDENIZ 35 mm (posiadający dwie lufy), dwa automatyczne systemy uzbrojenia (RCWS) Aselsan STOP 25 mm, 16-komorowa wyrzutnia pocisków (VLS) MIDLAS przeznaczona dla 16 przeciwokrętowych Atmaca, 16 pocisków przecipowietrznych SAPAN bądź w przypadku tych ostatnich SIPER Block lub 64 mniejszych pocisków przeciwpowietrznych Hisar-D. Do tego dochodzą potrójne wyrzutnie torped ZIPKIN 100/D 324 mm do użycia torped MK-46M5 lub Orka.

Tureckie władze oraz stocznie wielokrotnie podkreślały, że kraj ma zdolności związane z budową okrętów różnych typów i klas. W ramach tego powstają także okręty podwodne, korwety oraz duże jednostki pomocnicze, jak flagowy uniwersalny okręt desantowy-dok, TCG Anadolu, obecnie biorący udział w działaniach NATO na Morzu Śródziemnym jako kluczowe ogniwo zespołu okrętowego. W planach jest też budowa pełnowymiarowego lotniskowca, a w przyszłości okrętów podwodnych z napędem jądrowym.

W ostatnich tygodniach w mediach pojawiła się informacja, że zainteresowanie tureckimi fregatami zgłosiła Indonezja. Pierwotnie rozmowy w tej sprawie miały miejsce w czerwcu ub.r. Co ciekawe, teraz mowa tu nie tylko o zakupie nowych okrętów, ale pozyskaniu… już zwodowanych. Chodzi tu o TCG İzmir i TCG İçel, zwodowane odpowiednio w styczniu i sierpniu 2025 roku. Wywołało to lawinę komentarzy w obu krajach. Wielu tureckim komentatorom nie podoba się, że nagle budowane dla ich kraju okręty od tak miałyby zostać sprzedane za granicę, a marynarze z załóg uczestniczących w próbach morskich musieliby obejść się smakiem, czekając lata na kolejne okręty. Także w Indonezji budzi to mieszane odczucia, jako że oznacza to pozyskanie jednostek w dużej mierze budowanych dla innego odbiorcy, a więc oznacza to przyjęcie ich na gruncie projektu i wyposażenia z myślą o pierwotnym posiadaczu. Zabawnie wyszło to w przypadku dwóch dużych okrętów patrolowych typu Thaon di Revel, budowanych przez Fincantieri dla Marynarki Wojennej Włoch. Jednostki, które trafiły do Indonezji miały na pokładzie przygotowane choćby piece do wypiekania pizzy oraz wiele serwisów kawowych. Inna sprawa to oczywiście systemy okrętowe i inne wyposażenie, które może okazać się niewspółgrające z przyzwyczajeniami nowego nabywcy. Choć zakup niemal gotowego okrętu oznacza jego szybkie pozyskanie, oznacza to wydanie środków pozwalających na zbudowanie jednostki od zera, uwzględniając oczekiwania i wymagania przyszłego posiadacza.