Fincantieri buduje kolejny, duży patrolowiec dla włoskiej floty

Włoski koncern poinformował 4 lutego o uroczystości cięcia blach pod budowę dużego patrolowca serii PPA (Pattugliatore Polivalente d'Altura, lub Multipurpose Offshore Patrol Vessel). Zamówiona jednostka, pomimo swojej klasy, będzie wyróżniać się silnym uzbrojeniem oraz możliwościami pozwalającymi na misje oceaniczne, wpisując się w politykę państwa obejmującą działania w każdym zakątku globu.

Uroczystość rozpoczęcia budowy okrętu miała miejsce w stoczni Riva Trigoso, z udziałem przedstawicieli władz, stoczni, kadry dowódczej sił morskich, a także innych zaproszonych gości. Jak informuje Fincantieri, patrolowiec jest częścią planu wielkiej odnowy sił liniowych floty (Marina Militare), co zostało zatwierdzone przez rząd i parlament, pod auspicjami OCCAR. Koncern podkreśla, że budowa ma umacniać jego więź z marynarką wojenną, odzwierciedlając zaangażowanie i udział w rozwoju potencjału obronnego kraju. Jako główny dostarczyciel okrętów różnych typów i klas, ma także istotne znaczenie dla rodzimej gospodarki, zapewniając zatrudnienie dla stoczniowców oraz w ramach łańcucha dostaw.

Budowany patrolowiec jest ósmym z serii Thaon di Revel, w wariancie Light Plus. która w porównaniu do wersji Light zawiera system rakiet najnowszej generacji z pionowymi ogniwami, a także innowacyjny wielofunkcyjny radar zaprojektowany z myślą o zwalczaniu zagrożeń powietrznych (Anti-Aircraft Warfare, AAW), a także system elektronicznych środków wykrywania i przeciwdziałania zagrożeniom. Choć okręty te są klasyfikowane jako patrolowce (OPV, offshore patrol vessel), wyróżniają się na tle innych nie tylko rozmiarami, ale przede wszystkim uzbrojeniem i wyposażeniem. Mają być przeznaczone do pełnienia różnorodnych funkcji, od patrolowania i ratownictwa morskiego po operacje ochrony ludności i okręt bojowy pierwszej linii.

Patrolowiec tej serii ma 143 metry długości i 5 880 ton maksymalnej wyporności. Załoga liczy 173 oficerów i marynarzy, z możliwością dokooptowania 30 dodatkowych w zależności od celów misji. Maksymalna prędkość, jaką może osiągnąć okręt to 27 węzłów, a przy prędkości 17 jego zasięg działań wynosi 5 000 mil morskich.

Napęd stanowi system CODAG, na który składają się turbina gazowa General Electric/Avio LM2500+G4 32 000 kW, dwa silniki wysokoprężne MTU 20V 8000 M91L 10 000 kW każdy, cztery generatory z silnikami wysokoprężnymi M.A.N. GenSets 12V175D-MEM 1 640 kW, dwa silniki elektryczne 1 350 kW każdy, dwa  generatory awaryjne z silnikami wysokoprężnymi ster strumieniowy 550 kW i dwa wały napędzające śrubę napędową o regulowanym skoku.

W swoim wyposażeniu okręt posiada czujniki i systemy wyprodukowane głównie przez Leonardo-Finmeccanica, w tym system kierowania ogniem ADT NG NA30S Mk2, radar obserwacji powietrznej i naziemnej, dwa radary nawigacyjne, system zarządzania poleceniami Mk4 CMS, donar do wykrywania zagrożeń podwodnych, czy też dwuzakresowy radar AESA 3D wraz z radarem w paśmie C. Do tego dochodzą anteny SATCOM, System Elettronica-ELT Spa ZEUS: RESM (radarowe elektroniczne środki przeciwdziałania), RECM (elektroniczne przeciwdziałanie radarowe) i CESM (ESM łączności), a także dwa systemy akustyczne dalekiego zasięgu SITEP MS-424 i dwie wyrzutnie wabików Oto Melara ODLS-20. W skład wyposażenia okrętu wchodzi także śmigłowiec AW101 i dwa bezzałogowe statki powietrzne SH90. Uzupełniają je także łodzie typu RHIB o długości 11 metrów, opuszczane na wodę przy pomocy bocznych dźwigów lub rampy holowniczej.

Na uzbrojenie składają się armata morska Oto Melara 127/64 mm Vulcano z automatycznym systemem obsługi amunicji (AAHS), armata przeciwlotnicza Oto Melara 76/62 mm Strales Sovraponte, dwa działka automatyczne Oto Melara Oerlikon KBA B06, dwa systemy ośmiokomorowych wyrzutni DCNS SYLVER A70 VLS dla 16 pocisków Aster w wersji 15, 30, 30B1NT lub pocisków Scalp Naval, osiem rakiet przeznaczonych do zwalczania celów morskich i lądowych Teseo\Otomat Mk-2/E, a także dwie potrójne wyrzutnie WASS B-515/3 dla torped Black Arrow 324 mm.

Aktualnie we włoskiej służbie jest pięć okrętów tej serii, wprowadzanych w latach 2022-2024. Na sierpień tego roku zaplanowano dostawę szóstego, Domenico Millelire (P436). Co należy zaznaczyć, dwa zamówione w czerwcu ub.r. patrolowce, które są teraz w budowie, wchodzą w miejsce innych jednostek, które pierwotnie miały trafić do włoskiej floty, acz w 2024 roku pojawiła się zaskakująca decyzja, by w dużej mierze gotowe okręty… sprzedać do Indonezji. Są to będąc już w służbie KRI Brawijaya (320), ex- Marcantonio Colonna (P433) i KRI Prabu Siliwangi (321), ex-Ruggiero di Lauria (P435).

Rząd w Dżakarcie mocno inwestuje w potencjał krajowej floty, biorąc pod uwagę położenie na stylu Oceanu Indyjskiego i Spokojnego, ochronę tras morskich, zwalczanie przemytu i piractwa, czy też spory o akweny z Chinami. Decyzja o zakupie patrolowców pojawiła się po wizycie w tym kraju prototypowego ITS Thaon di Revel (P430). Sprzedaż niemal gotowych jednostek wywołała pewne kontrowersje wśród włoskich komentatorów, niemniej rząd Indonezji zakupił je za ponad miliard euro, czyli o wartości podobnych patrolowców, z tym że budowanych od zera. Umowa miała otworzyć furtkę do zacieśniania współpracy przemysłowej między oboma krajami a stoczni należącej do Fincantieri zapewnić lata pracy i środki na dalszy rozwój. Fakt, że władze Włoch zdecydowały się na domówienie. Choć na ten moment nie ogłoszono nazw obu powstających patrolowców, najprawdopodobniej otrzymają nazwy takie, jakie pierwotnie miały otrzymać jednostki, które ostatecznie sprzedano Indonezji.