Pierwszy od listopada transport rosyjskiego gazu z Jamał LNG wyruszył do Chin

Z Murmańska do Chin wyruszył pierwszy od wielu miesięcy transport rosyjskiego gazu. Biorąc pod uwagę drastyczny spadek eksportu LNG do państw Europy, Kreml borykał się z problemem szukania nowych rynków zbytu dla surowca z Jamał LNG, należącego do koncernu Novatek. Dopiero teraz, wraz z poprawą pogody, przez Arktykę wyruszył tankowiec do Państwa Środka.

Z mieszczącego się w Murmańsku terminala LNG wyruszył 6 kwietnia tankowiec LNG Geneva (IMO 9892133), zbudowany w 2023 roku i pływający pod banderą Singapuru. Ma on dotrzeć 15 maja do chińskiego portu Rudong. Poprzedni transport gazu miał miejsce w listopadzie ub.r. i do Chin dotarł dopiero na początku stycznia, gdyż statek załadowany surowcem opływał Afrykę. Skucie lodem Morza Arktycznego i problemy Rosji z racji na zbyt małą ilość lodołamaczy zdolnych poradzić sobie z tak grubym lodem, a także zagrożenie atakami bojowników Huti w rejonie Morza Czerwonego i Zatoki Adeńskiej (choć oficjalnie miały nie ruszać rosyjskich i chińskich statków, zdarzało się, że błędnie kategoryzowali cele i atakowali je) wpływało na ograniczenie transportów.

Czytaj więcej: Kryzys w rosyjskim sektorze arktycznym. Brak statków klasy lodowej paraliżuje projekt Arctic LNG 2

Nakładane sankcje na rosyjskie surowce, szczególnie ropę i gaz, ma na celu uderzyć w budżet państwa, uniemożliwiając mu przede wszystkim finansowanie konfliktu na Ukrainie, trwającego od lutego 2022 roku. Kreml jest zmuszony coraz bardziej sięgać do kieszeni obywateli, aby finansować zbrojenia. W zamierzeniu chce też stymulować gospodarkę, czego dowodem ma być inwestowanie miliardów rubli w przemysł stoczniowy, aby budować więcej statków i okrętów. Ponadto wprowadza też regulacje na wiele usług, w tym choćby internetowych, aby kontrolować społeczeństwo.

Co należy zauważyć, sankcje oznaczają też uniemożliwienie Rosji odbioru surowców czy sprzętu potrzebnego do budowy statków i okrętów. Przykładem tego są opóźnienia w budowie nowych fregat, gdzie budowa jednej potrafi się ciągnąć przez dekadę, a także dostawy nowych tankowców z klasą lodową pozwalającą na poruszanie się przez wody arktyczne i lodołamaczy z napędem jądrowym. W przypadku tych dwóch ostatnich mowa jest o większych potrzebach niż obecnie są w stanie zapewnić rosyjskie firmy morskie, a realizacja poszczególnych zamówień, nawet zgodnie z planem, to okres kilku do nawet kilkunastu lat.

Kreml szuka alternatywnych odbiorców swoich surowców, a także sposobów do omijania sankcji. W tym drugim przypadku mowa tu o używaniu często starych, nie posiadających aktualnych przeglądów, bądź o niejasnej przynależności statków określanych jako przynależące do „floty cieni”. Trwający od końca lutego konflikt w Iranie, który niemal wstrzymał eksport ropy z państw Zatoki Perskiej przez Cieśninę Ormuz ma dać Moskwie nadzieję, że uda się zyskać nabywców nie patrzących na sankcje narzucane przez kraje zachodnie. Jednocześnie wykorzystuje tu partnerstwo z wieloma krajami, szczególnie Chinami. Znajdujący się nad Morzem Arktycznym terminal LNG Jamał posiada przepustowość blisko 20 mln ton, a drastyczne zmniejszenie dostaw do odbiorców europejskich z roku na rok odbija się na budżecie Federacji Rosyjskiej.

Wykorzystanie irańskiego konfliktu oraz szersze utorowanie morskiej drogi arktycznej w zamierzeniu pozwoli na rozwiązanie problemu Rosji ze spadkiem dochodu z importem surowców. Mowa tu również o szukaniu nowych nabywców w miejsce europejskich. W ciągu kolejnych miesięcy eksport jamalskiego LNG do Chin ma tylko rosnąć, a celem Kremla jest tu osiągnięcie niezależności po tym, jak w zamierzeniu europejski rynek importu gazu z Rosji ma zostać w całości zahamowany wraz z 1 stycznia 2027 roku. Do tego czasu wszelkie dostawy są wygaszane, wraz z nakładanymi sankcjami i wypowiadanymi umowami. Kraje Europy sięgają tu po alternatywne dostawy, szczególnie z Norwegii i USA, a także dążąc do zwiększenia własnego wydobycia, czy też szukania innych źródeł energii, w tym odnawialnych.