Masowce i towary masowe na morskich szlakach w 2026. Czas na soję, rudę żelaza i miedź

Na morskich szlakach następują dynamiczne zmiany pod wpływem zmian geopolitycznych i ostrożnych decyzji operatorów żeglugowych. Już koniec roku był pasmem zwrotów na globalnym rynku żeglugowym. Początek 2026 roku jest również czasem poszukiwania optymalnych rozwiązań w transporcie ładunków masowych, ropy i w żegludze liniowej.

Rio Tinto prowadzi rozmowy w sprawie zakupu Glencore, co doprowadzi do utworzenia największej firmy na świecie zajmującej się wydobyciem surowców. Reuters informuje, że „Rio Tinto (RIO.L) prowadzi wstępne rozmowy w sprawie zakupu Glencore (GLEN.L)”. Po połączeniu konsorcjum będzie grupą o łącznej wartości rynkowej prawie 207 mld dolarów. 

Konkurencja w produkcji rud ma swoje odzwierciedlenie również na rynku transportu morskiego. Rio Tinto informowało, że produkcja miedzi na poziomie 240 tys. ton w czwartym kwartale 2025 r. przekroczyła szacunki analityków o 11%, ponieważ kolejna kopalnia Oyu Tolgoi zakończyła rozruch. 

Pilbara włącza 5 bieg

W efekcie roczna produkcja na poziomie 883 tys. ton przekroczyła górny limit zaktualizowanych prognoz. Z kolei zakłady wydobywcze rudy żelaza w Pilbara osiągnęły rekordową kwartalną produkcję na poziomie 89,7 mln ton i dostawy na poziomie 91,3 mln ton. Wyjątkowo niskie ceny koncentratu miedzi zmuszają do szukania optymalizacji zarządzania zakładami. 

Miedź i nikiel na morskich szlakach

 Rozwój sektora sztucznej inteligencji i obronności zwiększy globalny popyt na miedź o 50% do 2040 roku, ale oczekuje się, że podaż będzie spadać o ponad 10 milionów ton metrycznych rocznie bez dalszego recyklingu i wydobycia, twierdzi firma konsultingowa S&P Global. Miedź od dawna jest szeroko stosowana w budownictwie, transporcie, technologii i elektronice, ponieważ jest jednym z metali o najlepszym przewodzeniu prądu, jest odporna na korozję i łatwa w formowaniu.

Rozwój sektora sztucznej inteligencji i obronności zwiększy globalny popyt na miedź o 50% do 2040 roku, ale oczekuje się, że bez dalszego recyklingu i wydobycia, jej podaż spadnie o ponad 10 mln t rocznie – poinformował Ernest Scheyder z Reutersa, powołując się na dane, które podała firma konsultingowa S&P Global (SPGI.N). 

Ryż zmienia szlaki i frachty

Indyjski eksport ryżu wzrósł w zeszłym roku o 19,4%. Dokładniej, eksport ryżu z Indii w 2025 roku gwałtownie wzrósł do 21,55 mln t, a więc poziomu bliskiego rekordu po zniesieniu ograniczeń. osiągając drugi najwyższy poziom w historii. Jest to wartość zbliżona do rekordowych dostaw na rynek światowy z 2022 roku, wynoszących 22,3 mln t – informuje Instytut Vajiram and Ravi. W 2024 roku eksport wyniósł 18,05 mln ton.  

Stało się to po tym jak rząd w New Delhi zniósł w 2025 r. wszystkie ograniczenia eksportowe. To zwiększyło konkurencyjność dostaw, poinformował agencję Reuters przedstawiciel rządu. Wyższe dostawy ryżu od największego na świecie eksportera spowodował zmniejszenie załadunków tego zboża w portach  Tajlandii i Wietnamu. Spowodował również, że ceny zakupu w Azji spadły do najniższych od prawie dekady To wywołało zwiększony popyt na import ryżu do ubogich konsumentów w Afryce i innych regionach, dla których ryż jest istotnym składnikiem wyżywienia.

Eksperci Vajiram and Ravi podkreślają, że Indie są największym światowym producentem ryżu, wyprzedzając Chiny, odpowiadając za około 40% globalnej podaży. Główne stany produkujące ryż to: Uttar Pradesh, Telangana, Bengal Zachodni, Pendżab i Chhattisgarh. Produkcja osiągnęła rekordowe 137,8 mln ton (LMT) w latach 2023-2024, a prognozy przewidują jeszcze wyższy poziom w latach 2025-2026.

Soja z USA wraca do portów Chin

Zakłada się, że United States Department of Agriculture (USDA) może obniżyć prognozy dotyczące eksportu soi z USA. Analitycy ds. zbóż spodziewają się, że Departament Rolnictwa USA może obniżyć niektóre szacunki dotyczące popytu na eksport soi w 2025/26 roku zbiorów. Decydować będzie  niższa sprzedaż do Chin. 

W styczniowej prognozie USD przyjął że produkcja nasion oleistych w USA w sezonie 2025/26 szacowana jest na 126,2 mln ton, co stanowi wzrost o 0,5 mln ton w porównaniu z poprzednim raportem [z 12 grudnia 2025 r.]. 

Produkcja soi w USA szacowana jest na 4,3 mld buszli, co stanowi wzrost o 9 mln. Wzrost spowodowany jest zwiększoną produkcją w Kansas, Kentucky i Minnesocie. Powierzchnia zbiorów szacowana jest na 80,4 mln akrów, co stanowi wzrost o 0,1 mln akrów. 

Podaż soi w USA w sezonie 2025/26 wzrosła o 17 mln buszli dzięki wyższym zapasom początkowym i dodatkowej produkcji. Produkcja soi w sezonie 2025/26 wzrosła o 15 mln buszli do 2,57 mld buszli z powodu większego krajowego zaniku i eksportu śruty sojowej. Wskaźniki ekstrakcji śruty sojowej i oleju sojowego również zostały zrewidowane na podstawie danych z początku sezonu. Ilość oleju sojowego wykorzystywanego do produkcji biopaliw została zmniejszona o 0,7 mld funtów do 14,8 mld funtów z powodu niższego niż oczekiwano dotychczasowego zużycia i intensywnego wykorzystania łoju jako surowca w ostatnich miesiącach. 

Na transport morski wpływ będzie miał fakt, że eksport soi z USA został zrewidowany o 60 milionów buszli w dół do 1,575 mld z powodu wyższej produkcji i eksportu  Brazylii. Prognozowane zapasy końcowe soi wyniosą 350 mln buszli, co oznacza wzrost o 60 mln. Prognozowana średnia cena soi w USA w sezonie 2025/26 wyniesie 10,20 USD za buszel, co oznacza spadek o 30 centów.

Niże ceny, więcej na statku

Odzwierciedla to ceny National Agricultural Statistics Service (NASS) raportowane w pierwszym kwartale roku obrotowego oraz oczekiwania dotyczące przyszłych działań marketingowych i cen. Cena śruty sojowej prognozowana jest na 295 USD za tonę krótką, co oznacza spadek o 5 USD. Cena oleju sojowego pozostaje bez zmian i wynosi 53 centy za funt. 

Chiny kupiły około 12 mln ton amerykańskiej soi, realizując deklarację USA dotyczącą zakupu tej ilości do końca lutego, informował korespondent Reutersa z Pekinu na podstawie informacji uzyskanych od trzech traderów. Statki z amerykańską soją nie pływały do Chin  przez cztery kolejne miesiące od września ubiegłego roku, co zmniejszyło udział USA w rynku z 21% w 2024 roku do 15%. 

Około 600 tys t, ma zostać wysłane między marcem a majem, informowali traderzy. To będzie szczyt sezonu dla statków ładowanych w portach USA. Taki układ wprowadzi zmiany na rynku transportu morskiego zbóż. Dostawcy z Brazylii będą musieli zmniejszyć załadunki w terminalach zbożowych. Konkurencja ze strony USA ograniczy chiński popyt na brazylijską soję w 2026 roku, twierdzą handlowcy. 

Sergio Mendes, prezes brazylijskiej grupy eksporterów zbóż Anec twierdzi, że silna konkurencja ze strony USA w sprzedaży soi do Chin prawdopodobnie zmniejszy chiński popyt na brazylijską soję. W styczniu 2026 r. prognozuje się, że całkowity eksport soi z Brazylii w 2026 roku utrzyma się na wysokim poziomie, potencjalnie osiągając rekordowe 112 mln t. W tym do Chin uda się wysłać statkami 77 mln t. Jednak agresywna konkurencja amerykańskich dostawców może zmniejszyć sprzedaż do Chin o około 10 mln ton.

Więcej pszenicy w ładowniach

Dla operatorów masowców istotna będzie informacja USDA, że „globalne prognozy dla pszenicy na lata 2025/26 przewidują większe dostawy, konsumpcję, handel i zapasy końcowe”. Dostawy na rynek światowy wzrosły o 4,3 mln ton do 1 102,2 mln ton, głównie dzięki wyższej produkcji w Argentynie i Rosji. 

Rosja wykorzystuje i rekompensuje na rynku spadek dostaw z Turcji. Po zakończeniu (ponad 90% areału - MG) zbiorów pszenicy w Argentynie, prognoza dostaw została podniesiona o 3,5 mln t do rekordowego poziomu 27,5 mln ton, co stanowi prawie 50% wzrost w porównaniu z rokiem poprzednim. 

Prognoza produkcji Rosji również została podwyższona o 2 mln ton do 89,5 mln ton w oparciu o wyższe wstępne plony zgłoszone przez Rosstat – ustaliło USDA. Globalny popyt wzrósł  o 0,9 mln ton do 823,9 mln ton, głównie dzięki większemu zużyciu w Rosji, na Ukrainie i w Maroku. 

Handel światowy wzrósł o 1,1 mln ton do 219,8 mln ton. Większy eksport z Argentyny i Kazachstanu jest tylko częściowo kompensowany przez niższe dostawy dla UE i Ukrainy. Prognozowane globalne zapasy wzrosły o 3,4 miliona ton do 278,3 miliona, głównie ze względu na przyrosty w Rosji i Argentynie.