Indyjski strażnik Cieśniny Malakka. Nikobar będzie nadzorować morski szlak między Azją i Europą

Podczas gdy uwaga świata skupia się na kryzysie w rejonie Cieśniny Ormuz, Indie realizują inwestycję, która może znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo globalnego handlu i europejskich łańcuchów dostaw. Rząd w New Delhi rozpoczął budowę strategicznej bazy morskiej i lotniczej podwójnego przeznaczenia na szlaku prowadzącym przez Cieśnina Malakka, przeznaczając na ten cel już 9 mld dolarów.

Polskę z portami Azji łączy kilka połączeń oceanicznych i pośrednich przez huby Europy Zachodniej. Tylko z Chin do Polski sprowadziliśmy w 2025 roku towary o wartości 57,9 mld euro. W ubr. roku import z tego kraju wzrósł o 13,3% w stosunku do 2024 r. - podał Główny Urząd Statystyczny. Dla porównania wartość importu z Wietnamu w 2024 r. szacowano na 3,4 mld USD. 

Aktywność Indii została zauważona zarówno przez USA jak i ChRL. W końcu ubr. Mazagon Dock Shipbuilders Limited (MDL) zapowiedziała możliwe aktualizacje dotyczące kilku projektów okrętów nawodnych i podwodnych dla Marynarki Wojennej Indii – informował „Naval News”. Przedstawiciele MDL sugerowali w planach na 2026 r., że Marynarka Wojenna planuje projekt niszczyciela, który może obejmować rozwinięcie „Charlie 15 lub niszczyciel nowej generacji” o wartości około 9 mld dolarów. Jest więc temat do rozmów na najbliższym szczycie w Pekinie. 

Na styku dwóch oceanów Indyjskiego i Spokojnego powstanie ważny punkt kontrolujący znaczny akwen Pacyfiku i Oceanu Indyjskiego. Niedługo w polskim słowniku politycznym Eskobar zostanie zastąpiony przez Nikobar. W Indiach „Plan Koncepcyjny Wielkiej Wyspy Nikobar” uzyskał najwyższy priorytet rządu. Rząd Indii określił tę inicjatywę jako kluczową dla umocnienia pozycji gospodarczej i geopolitycznej kraju w regionie Indo-Pacyfiku. 

Inicjatywa Indii nie koresponduje z aktywnością Chin, które maja inną koncepcję zaznaczenia swojej obecności. Chiny stosują różne strategie, aby uzyskać przewagę geopolityczną i gospodarczą. Jedną z takich strategii jest chińska strategia „Sznura Pereł”. Sznur Pereł odnosi się do teorii geopolitycznej dotyczącej potencjalnych zamiarów Chin w regionie Oceanu Indyjskiego wyjaśnia Syeda Aresha Sohail Shah w artykule „China’s Geo-Political “String of Pearls” Strategy Explained”. 

Termin „sznur pereł” po raz pierwszy pojawił się w 2005 r. w dokumencie zatytułowanym „Przyszłość energetyczna w Azji” przedstawionym Sekretarzowi Obrony Stanów Zjednoczonych Donaldowi H. Rumsfeldowi przez firmę Booz Allen Hamilton – przypomina Niranjan Josew artykule „String of Pearls in the Indian Ocean: How is India countering China in the Maldives?” w „South Asia Journal”. „Sznur Pereł” to sieć chińskich obiektów wojskowych i handlowych, a także relacje wzdłuż kluczowych morskich szlaków komunikacyjnych. Sieć ta umożliwia Chinom otoczenie Półwyspu Indyjskiego, a także pomaga im utrzymać obecność militarną na Oceanie Indyjskim. 

Nikobar na straży oceanów

Budowa bazy wojskowej i logistycznej Nikobar jest odpowiedzią na aktywność chińską w regionie. Projekt jest krytykowany przez naukowców i obrońców środowiska, a także obrońców rdzennej ludności. Determinacja rządu Indii oraz militarne i gospodarcze priorytety zdecydowały o nowej inwestycji. Wielka Wyspa Nikobar już niedługo będzie wyraźnym punktem na globalnej mapie logistycznej świata. 

Planowany port kontenerowy ma na celu zmniejszenie zależności Indii od tranzytu przez Singapur i Kolombo. Szacuje się, że przyniesie to oszczędności gospodarce Indii w wysokości 200-220 milionów dolarów rocznie. Zakłada się, że budowa infrastruktury logistycznej w tym miejscu przyczyni się do powstania nowego regionalnego centrum handlu morskiego. 

Projekt obejmuje obszar około 166 km kwadratowych, czyli prawie jedną piątą całkowitej powierzchni wyspy. Ekolodzy alarmują, że zniknie ponad 130 km kwadratowych terenów leśnych. Co więcej. Zmiany środowiskowe odczują również ludzie. 84,1 km kwadratowych obecnie zajmuje obecnie rezerwat plemienny – alarmuje Purti Jain z Earth.org. Przewiduje się, że populacja wyspy, która obecnie wynosi nieco ponad 8 tys. osób, wzrośnie ponad 80-krotnie. 

Ekolodzy nie zatrzymają jednak inwestycji, która już dzisiaj ma wyraźne znaczenie strategiczne. Wielka Wyspa Nikobarskia leży bliżej Indonezji niż indyjskiego lądu. Jako część odległego archipelagu Andamanów i Nikobarów postrzegana jest przez Indie jako wysunięty posterunek militarno-gospodarczy. Znajduje się około 150 kilometrów od zachodniego wejścia do Cieśniny Malakka. Jej kluczowe znaczenie dla kontroli przejścia między Azją a Indiami i Bliskim Wschodem nie ulega dyskusji.

Hub dla kontenerów i samolotów
 „Plan Koncepcyjny Wielkiej Wyspy Nikobar” zakłada budowę międzynarodowego hubu przeładunkowego kontenerów, lotniska o podwójnym przeznaczeniu, elektrowni oraz osiedla w zatoce Galathea na Wielkiej Wyspie Nikobarskiej. Nie ulega wątpliwości, że budowa pasów startowych na wyspie ułatwi operacje myśliwców i samolotów zwiadowczych. Natomiast budowa basenów portowych i nabrzeży i pozwoli na operacje marynarki wojennej Indii daleko od Subkontynentu Indyjskiego. 

W chińskich mediach społecznościowych internauci otwarcie atakują inwestycję rządu Indii. Na początku maja br. Ministerstwo Informacji i Radiofonii i Telewizji Indii uspokaja sąsiednie kraje i ekologów. Nie ukrywa, że „Projekt Wielki Nikobar to strategiczny projekt, którego celem jest wzmocnienie obecności Indii na Morzu Andamańskim i w Azji Południowo-Wschodniej”.

Podkreśla się, że inwestycja jest realizowana „z odpowiednimi zabezpieczeniami środowiskowymi i ochroną społeczności rdzennych. Łącząc priorytety strategiczne, ekonomiczne i ekologiczne, projekt ma na celu zapewnienie zrównoważonego, inkluzywnego i zgodnego z interesami narodowymi rozwoju Wielkiego Nikobaru”.

Podkreśla się, że proces inwestycyjny uruchomiono „po szczegółowym procesie selekcji, określania zakresu, konsultacji społecznych i oceny oddziaływania na środowisko”. O skali inwestycji świadczy fakt, że planowany International Container Transhipment Port (ICTT) to będzie ogromny port o przepustowości 16 mln TEU po zakończeniu inwestycji - pisze Capt. Dilip Goel w artykule ” Galathea Bay ICTP: India's Strategic Leap in Maritime Infrastructure” na Maritime Intel Brief.  

Zakłada się, że Międzynarodowy Port Lotniczy Greenfield będzie obsługiwał 4 tys. pasażerów w godzinach szczytu (PHP - Peak Hour Passengers). Planuje się, że nowe lotnisko będzie w stanie obsłużyć co najmniej 1 milion pasażerów po jego otwarciu. Docelowo jego przepustowość wzrośnie do około 10 mln pasażerów rocznie. Nowe miasto i centrum logistyczne będzie zasilane przez elektrownię gazowo-słoneczną o mocy 450 MVA.