Czarter na podróż – „demurrage”

W systemie prawa angielskiego przez „demurrage” (przestojowe) rozumiemy ustaloną, expressis verbis, w czarterze na podróż, karę umowną (określoną „sztywno” /ryczałtowo kwotowę odszkodowania), którą czarterujący zobowiązany zostaje do zapłaty na rzecz armatora z tytułu przekroczenia przez czarterujących okresu ładowania ( „lay-time”„laytime”).

Konosament – „demise clause”

Niezależnie od zawartej umowy czarteru (czarteru na podróż czy na czas) nagminną praktyką żeglugowo-dokumentacyjną jest równoległe, obok umowy czarteru, wystawianie konosamentów. Powstaje wtedy, potencjalnie, możliwość wykreowania dwóch odrębnych węzłów obligacyjnych. Z jednej strony, umowy czarteru (której stroną jest armator/przewoźnik a z drugiej czarterujący/frachtujący). Z drugiej strony, powstaje konosamentowa umowa frachtowa, której stroną jest przewoźnik oraz legitymowany posiadacz konosamentu.

Wypadek na statku – roszczenia członków załogi (orzecznictwo amerykańskie)

Międzynarodowe morskie prawo pracy, przyjmuje, iż członek załogi, który w wykonaniu polecenia swojego przełożonego doznał uszczerbku na zdrowiu w związku z pracą na statku, dysponuje, co do zasady – prawem do stosownego roszczenia odszkodowawczego, w stosunku do armatora, w zakresie ustalonym stosowną umową oraz prawem właściwym dla tej umowy (a niekiedy prawem właściwym dla miejsca wypadku).

Zakres umów frachtowych – Reguły Hague-Visby

W niniejszym opracowaniu przyjrzymy się niezwykle istotnemu aspektowi obowiązywania Reguł w angielskim systemie prawnym – organizacji umów przewozu oraz rodzaju umów przewozowych, do których rzeczone Reguły będą miały zastosowanie.

Konosament – rola kapitana w wystawieniu (i zaklauzowaniu) konosamentu

Niezależnie od skali zmian technologiczno-operacyjnych, jakie objęły międzynarodowy transport morski (czy szerzej międzynarodowy transport multimodalny), w dalszym ciągu, kapitan pozostaje centralną postacią jako osoba sprawująca kierownictwo statku i która, ex lege, jest przedstawicielem armatora (przewoźnika) w zakresie spraw związanych z wykonaniem żeglugi, zarządzaniem statkiem i ładunkiem.

Umowa o budowę statku – „siła wyższa” („Force Majeure”)

W niniejszym opracowaniu, podjęta została próba przedstawienia pierwszej z wyżej przedstawionych kategorii, która standardowo określana jest jako „zdarzenie siły wyższej” („Force Majeure events/delays”).

Czarter na czas – uprawnienia armatora w przypadku zwłoki w płatności „hire”

W naszym opracowaniu Czarter na czas – wycofanie statku z czarteru omówiliśmy sytuację prawną armatora i czarterującego w momencie, kiedy ten ostatni zalega z płatnością opłaty czarterowej. Dokonaliśmy w szczególności rozróżnienia sytuacji w świetle ogólnych zasad common law oraz szczególnych postanowień umownych dedykowanych do uregulowania tego typu sytuacji (np. Kl. 5 NYPE 46, Kl. 11A NYPE 93, czy Kl. 6 BALTIME 1939).

Czarter na podróż – formuły okresu ładowania („lay-time”)

Obok formuły „sztywnego” ustalania okresu ładowania (fixed period of laydays)[zobacz nasze opracowania Czarter na podróż - okres ładowania w formule "sztywnej". Część 1, Czarter na podróż - okres ładowania w formule "sztywnej". Część 2], umowy czarteru na podróż, mogą wprowadzać formułę „otwartą” typu load or unload in: „reasonable time”, „according to custom of the port”, „as customary”, „with customary dispatch” itp.

Konosament czarterującego – wybrane zagadnienia

W klasycznej umowie przewozu (wąsko pojętej umowie frachtowej, w systemie prawa polskiego nazywanej umową bukingową) konosament wystawiony na jej podstawie stanowił dokumentacyjny dowód zawartej umowy i jej warunków pomiędzy frachtującym („shipper”) i następnie każdym kolejnym legitymowanym posiadaczem konosamentu („holder of B/L”) oraz armatorem/przewoźnikiem („carrier”).

Angielskie polisy ubezpieczeniowe – sytuacja po Brexit

Kluby P&I oraz inni ubezpieczyciele zobowiązań z tytułu odpowiedzialności cywilnej („liability insurance”) są często przedmiotem tzw. „actio directa” (ang. „direct action”). Istota tego typu działań prawnych sprowadza się do tego, iż uprawniony do odszkodowania, w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, może (na podstawie prawa właściwego dla miejsca z wystąpienia roszczenia) dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (a nie od ubezpieczającego/ubezpieczonego, bezpośredniego sprawcę