Malezja chwali się wodowaniem kolejnego okrętu. Państwa Azji Południowo-Wschodniej inwestują w siły morskie

W malezyjskiej stoczni Lumut Naval Shipyard, należącej do krajowego koncernu Boustead Heavy Industries Corporation Berhad (BHIC), odbyła się 10 lutego uroczystość chrztu i wodowania nowego okrętu, klasyfikowanego jako jednostka obrony wybrzeża, która wejdzie w skład Królewskiej Marynarki Wojennej Malezji (Tentera Laut Diraja Malaysia). To wyspiarskie państwo, leżące na stylu Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku jest kolejnym, które w ostatnich zwiększyło nakłady na swoje siły morskie, jednocześnie inwestując w rodzimy potencjał stoczniowy. Celem jest zwiększenie potencjału obronnego i zarazem gospodarczego kraju, biorąc pod uwagę znaczenie tras i portów morskich.

Zwodowany okręt, Sharif Mashor (2503), jest budowie od 2017 roku i jest trzecim z serii budowanej w krajowym zakładzie. W planach były kolejne trzy (ostatni anulowano), które razem mają wzmocnić potencjał obronny kraju. Pod koniec stycznia na próby morskie wyruszył pierwszy z tej serii, Maharaja Lela  (2501), od stycznia jest na próbach morskich, do służby ma wejść w grudniu tego roku. Kolejny, Raja Muda Nala (2502) zostanie przekazany siłom morskim w sierpniu 2027 roku.

Każdy z okrętów ma napęd w układzie CODAD, na który składają się cztery silniki wysokoprężne MTU 20V1163 M94, o mocy 7400 kW każdy. Maksymalna prędkość to 28 węzłów, a przy utrzymaniu ekonomicznej wynoszącej 15 zasięg działania sięga do 5000 mil morskich. Załoga licząca 138 osób obsługuje system zarządzania walką Naval Group SETIS, integrujący sensory i uzbrojenie w jedną, spójną sieć bojową. Okręt wyposażono w radar dozoru Thales SMART-S Mk2, a także system kierowania ogniem oparty o rozwiązania Rheinmetall, TMEO Mk2 oraz TMX/EO Mk2, umożliwiające precyzyjne śledzenie i zwalczanie celów w różnych warunkach pogodowych. Jednostka posiada kompleksowy zestaw sonarowy Thales TUS ASW, obejmujący kadłubowy sonar Kingklip Mk.1 oraz holowany sonar CAPTAS-2, co ma zwiększyć możliwości wykrywania i prowadzenia działań ZOP na większych odległościach. W zakresie walki elektronicznej okręt otrzymał system rozpoznania emisji radiowych Thales Vigile, a także wyrzutnie wabików Wallop Super Barricade, przeznaczone do zakłócania naprowadzania wrogich pocisków.

Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowi armata Bofors kalibru 57 mm, wspierana przez dwa działka MSI DS30M kalibru 30 mm do zwalczania celów nawodnych i powietrznych na krótkich dystansach. W planach przewidziano także instalację systemu przeciwlotniczego w postaci 16 pocisków VL MICA odpalanych z wyrzutni pionowych Sylver VLS, co ma zapewnić skuteczną obronę strefową. Siłę uderzeniową w walce z celami nawodnymi ma zapewniać osiem pocisków przeciwokrętowych Naval Strike Missile (NSM) od Kongsberga, natomiast do zwalczania okrętów podwodnych przewidziano dwie potrójne wyrzutnie torped J+S. Na pokładzie znajdują się hangar i platforma do obsługi śmigłowców oraz bezzałogowych pojazdów latających.

Biorąc pod uwagę, że Malezja to wyspiarskie państwo na styku trasy morskiej łączącej Ocean Indyjski i Ocean Spokojny (330 803 km2, głównie na dwóch wyspach graniczących z Indonezją oraz ponad 34 mln mieszkańców), zwiększa patrole służb morskich oraz marynarki wojennej. Inwestuje też w nowe okręty. Aktualnie w skład floty wchodzą dwa okręty podwodne oparte na serii Scorpène od Naval Group, dwie nieduże fregaty (do 2300 ton wyporności i 106 metrów długości ) typu Lekiu, zbudowane w Wielkiej Brytanii i dostarczone w latach 90-tych, dwie korwety typu Kasturi, zbudowane w Niemczech w latach 80-tych, dwie włoskiej produkcji typu Laksamana z lat 90-tych, sześć patrolowców typu Kedah, zbudowane przy współpracy z Niemcami i dostarczone w latach 2006-2010, cztery patrolowce typu Keris (zaplanowano kolejne 18, dostarczane od 2020 roku), 18 kutrów tropedowo-artyleryjskich, 44 kutry i łodzie szturmowe, cztery okręty przeciwminowe typu Mahamiru produkcji włoskiej oraz kilkanaście jednostek pomocniczych.

W dalszej perspektywie czasu malezyjskie władze planują kolejne inwestycje w morski rodzaj sił zbrojnych oraz inne służby, aby zwiększyć zdolność do nadzoru morskiego. Przykładowo znajdujący się na zachodnim wybrzeżu Port Penang obsługuje przeładunki krajowe i międzynarodowe, w tym towary elektronikę. Z kolei położony na południu Port Johor, blisko granicy z Singapurem, pełni ważną rolę w handlu międzynarodowym, zwłaszcza w transporcie kontenerowym. Największym dla kraju zagrożeniem pozostają przemyt, w tym sankcjonowanej ropy naftowej z Rosji i Iranu, przypadki piractwa, a także ekspansja Chin, które roszczą sobie pretensje do akwenu Morza Południowochińskiego. Z podobnego powodu znaczne inwestycje i postępy w rozwoju swojego potencjału morskiego poczyniła Indonezja, a sąsiednie państwo nie chce pozostać w tyle. Ponadto w ostatnim czasie poczyniono znaczne inwestycje w branżę portową w kraju. To, jak budowa okrętów w kraju, wykorzystując własny potencjał stoczniowy wpisują się w dynamiczny rozwój Malezji.