Niepodległa żegluga śródlądowa

Od wieku istnieją urzędy, które czuwają nad transportem rzecznym a ich zadaniami są troska o retencję wodną, drogi wodne i bezpieczeństwo żeglugi. Po odzyskaniu niepodległości, już w lutym 1919 powołano organ, którego kompetencje obejmowały najważniejsze dla transportu wodnego zagadnienia, to jest budownictwo i konserwację (utrzymanie) dróg wodnych oraz sprawy żeglugi śródlądowej. Został nim Minister Robót Publicznych. Żegluga śródlądowa to ważny element działalności Państwa Polskiego. W sposób szczególny wpisała się w okres międzywojenny, gdy wiązała się z tradycją narodową, rozwojem gospodarczym i obronnością.

Tradycje

Przez wieki byliśmy dumni z osiągnięć Polski w transporcie rzecznym. W historii naszego państwa rzeki zawsze pełniły istotną rolę, a Polacy dostosowywali je do potrzeb własnych oraz państwa. Najważniejszą dla Polski drogą wodną, po której eksportowane były ładunki z obszaru naszegok raju, była Wisła. Tędy do Gdańska spławiano produkty, w których specjalizowali się polscy kupcy: zboże i drewno.
 
Rozwój gospodarczy

W okresie międzywojennym sieć polskich śródlądowych dróg wodnych obejmowała 6 366 km rzek i kanałów. 30% tych szlaków mogło obsłużyć barki o ładowności do 200 ton, a ok. 10%, powyżej 450 ton. W 1935 r. w Polsce przewieziono ok. 1 mln t ładunków i ok. 991 tys. pasażerów. Zarejestrowanych było ponad 500 przedsiębiorstw żeglugowych. Wśród nich dominowali prywatni właściciele jednego lub kilku statków bez napędu. W 1927 roku w Polsce pływało ponad 1 300 rozmaitych statków.
 
Obronność

Polska Marynarka Wojenna została utworzona dekretem z dnia 28 listopada 1918 roku, a więc kilkanaście dni po tym, jak Polska odzyskała niepodległość. Jednak Polska nie miała jeszcze wówczas dostępu do morza. Dlatego początkiem polskiej Marynarki Wojennej były flotylle rzeczne, których podstawą stał się sprzęt przejęty od zaborców. Pierwsza tego typu formacja istniała w Modlinie. Wkrótce sformowane zostały Flotylle Wiślana i Pińska.