Koniec 11-letniego procesu w sprawie campingów na Półwyspie Helskim. Dzierżawcy niewinni

Sąd Rejonowy w Wejherowie uniewinnił przedsiębiorców oskarżonych o niszczenie brzegu na Półwyspie Helskim poprzez poszerzanie dzierżawionych kempingów. Wyrok zapadł 25 marca 2026 r., po 11 latach od wniesienia aktu oskarżenia.

Sprawa sięga 2015 r., kiedy do sądu trafił akt oskarżenia dotyczący prac ziemnych prowadzonych w latach 2004–2014 na terenach kempingów w Chałupach, wzdłuż Zatoki Puckiej. Według prokuratury pięciu przedsiębiorców miało bez wymaganych pozwoleń prowadzić roboty budowlane polegające na powiększaniu plaż przyległych do dzierżawionych działek. Działania te – zdaniem śledczych – miały prowadzić do zniszczenia oraz istotnego obniżenia wartości przyrodniczej tych terenów.

Śledztwo, prowadzone w latach 2011–2015 przez prokuraturę oraz funkcjonariuszy Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą KWP w Gdańsku, obejmowało obszerny materiał dowodowy. Zgromadzono 18 tomów akt oraz 6 tomów załączników, w tym dokumentację fotograficzną, mapy geodezyjne i ortofotomapy. W sprawie powołano również biegłych z zakresu geodezji, budownictwa i ochrony środowiska.

Przedmiotem postępowania było m.in. dosypywanie ziemi – pochodzącej z refulatu – na terenach kempingów położonych od strony Zatoki Puckiej. Według ustaleń część dzierżawców mogła powiększać teren plaż, inni natomiast jedynie wyrównywać brzeg podlegający naturalnej erozji.

Sąd nie dopatrzył się jednak znamion przestępstwa. W uzasadnieniu, przytoczonym na razie ustnie, wskazano, że nie udowodniono powstania znacznej szkody w środowisku, ani nie ustalono indywidualnej odpowiedzialności poszczególnych oskarżonych. Podkreślono również, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne określenie, kto i w jakim zakresie miał doprowadzić do ewentualnych zniszczeń.

Obrona argumentowała, że kluczowa opinia biegłych, na której oparto akt oskarżenia, miała charakter ogólny i nie uwzględniała stanu początkowego poszczególnych kempingów w momencie ich objęcia przez dzierżawców. W konsekwencji – jak wskazywano – nie było możliwe rozróżnienie szkód powstałych przed i po rozpoczęciu dzierżawy ani przypisanie ich konkretnym osobom.

Sąd zwrócił także uwagę, że ewentualne prowadzenie robót budowlanych bez wymaganych zezwoleń stanowi wykroczenie, które uległo przedawnieniu.

Wyrok został wydany w pierwszej instancji i nie jest prawomocny.

- Opinia stojąca za skierowaniem aktu oskarżenia już od samego początku obarczona była wadą, która dyskwalifikuje ją jako poważny dowód w sprawie - w opinii brakowało jednoznacznego ustalenia stanu campingów w chwili przekazania ich dzierżawcom. Nie wiemy więc, do jakich zniszczeń miało dojść w okresie wskazanym w akcie oskarżenia a jakich wcześniej. Nie wiemy - czy doszło do jakichkolwiek zniszczeń w poszczególnych campingach. Co więcej - każdemu z dzierżawców przypisano hipotetyczne zniszczenie środowiska w przypadku, gdy nie ustalono, kto odpowiada za jaką część domniemanych szkód - mówi serwisowi Gospodarka Morska Jacek Potulski, adwokat występujący w sprawie.