Niezależnie od etapów negocjacyjnych prowadzących do zawarcia umowy czarteru (negocjacje, fixture, recap – zob. nasze opracowanie Czarter na czas - zawarcie umowy), często na wysoce zaawansowanym etapie negocjacji, lub w sytuacji w której praktycznie wszystkie warunki umowne zostały ustalone, wprowadza się zapisy typu – „subject to”. W praktyce czarterowej, sformułowanie to ujmowane jest w różnych kontekstach.
Prawo angielskie przyjmuje, iż co do zasady, z zastrzeżeniem odrębnego uregulowania umownego lub ustalonego w danym porcie zwyczaju, przewoźnik nie jest zobowiązany do składania noty gotowości („notice of readines”, „NOR”) w porcie wyładunku, zarówno do czarterującego jak też frachtującego („shipper”) czy odbiorcy ładunku („consignee”).
W systemie prawa angielskiego, funkcje konosamentu jako dowodu (potwierdzenia) przyjęcia ładunku w nim oznaczonego na statek w celu przewozu („B/L as receipt for the goods shipped”) było, historycznie, pierwszą funkcją i rolą tego dokumentu przewozowego. Informacje o rodzaju, jakości, ilości i stanie ładunku przyjętego przez przewoźnika do przewozu są o fundamentalnym znaczeniu dla możliwości weryfikacji prawidłowości realizacji konosamentowej umowy frachtowej a tym samym ustalenia ewentualnej odpowiedzialności z tego tytułu.
W systemie prawa angielskiego, umowy czarteru można generalnie podzielić na trzy zasadnicze grupy – umowy czarteru na podróż („voyage charterparty”), umowy czarteru na czas („time charterparty”) oraz „bareboat charterparty” lub „demise charterparty”.
Wskazane zostało pięć kryteriów, które muszą zostać spełnione, aby uznać, że doszło do powstania prawnie wiążącego kontraktu: złożenie kompletnej i poważnej oferty, jej akceptacja w niezmienionej formie, istnienie świadczenia wzajemnego (consideration), zamiar prawnego związania się stron, a wreszcie - pewność i wykonalność warunków.
Umowy przewozu ładunków morzem (umowy frachtowe – „contracts of affreightment”) w systemie prawa angielskiego, to złożona hybryda prawna zasad common law z regulacjami ustawowymi, opartymi z kolei na konglomeracie prawa precedensowego i regulacji międzynarodowych.
W systemie prawa angielskiego, precedens „Lickbarrow v Mason” [1794] 5 T.R. 683, ukonstytuował prawnie zasadę, zgodnie z którą zwyczaj handlowy („custom of merchants”), wykreował określone typy konosamentów, a mianowicie konosament na zlecenie („order bill of lading”) i konosament na okaziciela („bearer bill of lading”) jako papiery wartościowe („negotiable document of title”).
Areszt statku jest jednym z najbardziej efektywnych środków prawnych zabezpieczających interesy majątkowe i prawne strony danej relacji prawno-gospodarczej, umożliwiających wyegzekwowanie, od drugiej strony tej relacji, określonego zachowania zabezpieczającego roszczenia strony dokonującej aresztowania.
Wszystkie umowy o budowę statku, poza przyjęciem generalnego podziału na „permissible delays” oraz „non-permissible delays” uznają, iż w przypadku opóźnienia w budowie przekraczającego określony termin, armator („Buyer”) ma prawo do odstąpienia od umowy („right to rescind”).
Niezależnie od etapów negocjacyjnych prowadzących do zawarcia umowy czarteru („negocjacje, fixture, recap” – zob. nasze opracowanie Czarter na czas - zawarcie umowy), często na wysoce zaawansowanym etapie negocjacji, lub w sytuacji w której praktycznie wszystkie warunki umowne zostały ustalone, wprowadza się zapisy typu – „subject to”. W praktyce czarterowej, sformułowanie to ujmowane jest w różnych kontekstach.
Zaczynamy Kongres Polskie Porty 2030. Startujemy we wtorek!
Rozpoczyna się Forum Bezpieczeństwa Morskiego Państwa 2026
Kongres Polskie Porty 2030+. Relacja LIVE dzień 2.
Rosyjskie bombowce nad Morzem Barentsa. Interweniowali Norwegowie
Szwedzka delegacja przylatuje do Polski rozmawiać m.in. o okrętach podwodnych
IMO ewakuuje marynarzy, którzy utknęli w cieśninie Ormuz
USA znów uderzyły w łódź domniemanych przemytników na Karaibach - dwie ofiary