Filipiny zamówią kolejne fregaty. Zbuduje je HD Hyundai Heavy Industries

Resort obrony Filipin przymierza się do podpisania umowy o wartości 34 mld pesos (ok. 585 mln dolarów) na dwie kolejne fregaty, które mają wzmocnić potencjał sił morskich państwa. Poprzednie dwie jednostki, zbudowane przez południowokoreańską stocznię HD Hyundai Heavy Industries, powstały w bardzo krótkim czasie, co mogło też wpłynąć na rozszerzenie zamówienia.

Biorąc pod uwagę rosnące zagrożenie ze strony Chin, które dążą do przejęcia kontroli nad akwenem Morza Południowochińskiego i dopuszczając się licznych prowokacji wymierzonych w filipińskie statki oraz jednostki straży wybrzeża. Stąd też rząd w Manili inwestuje też w rozwój potencjału obronnego, zamawiając nowe okręty dla marynarki wojennej, by chronić sporny obszar oraz swoje szlaki morskie.

Jak dotąd stocznia z siedzibą w Ulsan dostarczyła dwie fregaty Jose Rizal, oparte na platformie HDF-2600. W planach jest też dostarczenie sześciu patrolowców, mających ok. 94 metry długości i do 2400 ton wyporności. W tym roku, po zaledwie 2 latach budowy, dostarczono BRP Miguel Malvar (FFG-06) i BRP Diego Silang (FFG-07). To właśnie dwie ostatnie stanowią kontynuowaną serię, opartą na południowokoreańskim typie Incheon (platforma HDC-3100), znanym też jako Future Frigate eXperimental (FFX). Łącznie powstało sześć okrętów tej serii dla Marynarki Wojennej Korei Południowej. Jeśli budowa nowych okrętów ruszy w przyszłym roku, dostawa może nastąpić w latach 2028-2029.

W porównaniu z wieloma obecnie budowanymi okrętami tej klasy, te okręty nie są duże. Wymiary to 118,4 metra długości i 14,9 metra szerokości, a wyporność sięga ok. 3 200 ton. To tłumaczy też tak szybkie tempo budowy, gdy większe fregaty powstają w okresie 4-6 lat. Co jednak istotne, w przypadku filipińskich jednostek wprowadzono pewne zmiany projektowe, które wiązały się z wydłużeniem kadłuba i zwiększeniem wyporności, aby można było umieścić na okręcie więcej systemów oraz uzbrojenia pozwalającego na prowadzenie operacji wielodomenowych. Prędkość sięga do 25 węzłów, przy czym zachowując stałą wynoszącą 15 zasięg działań wynosi 4500 mil morskich, biorąc pod uwagę także autonomiczność wynoszącą 20 dni. Dzięki autonomizacji wyposażenia załoga będzie liczyć najpewniej ok. 100 osób, z możliwością dostosowania w zależności od wykonywanych zadań.

Napęd okrętu stanowią cztery silniki wysokoprężne MTU-STX. W skład wyposażenia wchodzą zintegrowany system dowodzenia walką Hanwha Systems Naval Shield Baseline 4, wielofunkcyjny radar 3D AESA EL/M-2258 ALPHA w paśmie S, system identyfikacji swój-obcy (IFF), radar do nawigacji i poszukiwania celów powierzchniowych Hensoldt SharpEye Mk11, radar kierowania ogniem NA-25X firmy Selex ES, czujnik elektrooptyczny i podczerwieni (EO/IR) Safran PASEO XLR, łącze danych Hanwha Systems Link-P, 16 LOS oraz 22 BLOS, sonar kadłubowy średniej i niskiej częstotliwości oraz system sonaru holowanego. Do tego dochodzą środki wsparcia radarowo-elektronicznego (RESM), elektroniczne środki wsparcia łączności (CESM) i cztery wyrzutnie wabików.

W skład uzbrojenia wchodzą armata morska Oto Melara 76 mm Super Rapid, system obrony bezpośredniej (CIWS) Gokdeniz 35 mm, dwie wyrzutnie ośmiokomorowe dla pocisków przeciwokrętowych C-Star, dwie potrójne wyrzutnie torped dla K745 Blue Shark, 16-komorowy system wyrzutni VL-MICA dla broni przeciwlotniczej, a także cztery ciężkie karabiny maszynowe 12,7 mm. Fregata posiada też lądowisko i hangar do obsługi śmigłowca o wadze 10-12 ton.

HD HHI stara się o pozyskiwanie nowych klientów wśród sił i służb morskich z innych państw, a biorąc też pod uwagę atmosferę polityczną Filipiny jawią się jako solidny partner. W dodatku sam koncern HD Hyundai zaangażował się też w przenoszenie kompetencji i tym samym transfer technologii do kraju, z myślą zarówno o budowie i serwisowaniu jednostek nawodnych, tak z myślą o rynku wojskowym, jak i cywilnym. Jest to rozwiązanie na trapiące problemy południowokoreańskiej branży stoczniowej, w tym obciążony portfel międzynarodowych zamówień zagrażający utrzymaniu terminowości zleceń i ciągłości finansowej, a także trudności pozyskiwania kadr stoczniowych w kraju, biorąc pod uwagę sytuację demograficzną Korei Południowej.