Umowy przewozu ładunków morzem (umowy frachtowe – „contracts of affreightment”) w systemie prawa angielskiego, to złożona hybryda prawna zasad common law z regulacjami ustawowymi, opartymi z kolei na konglomeracie prawa precedensowego i regulacji międzynarodowych.

Celem niniejszego opracowania jest sumaryczne ujęcie wzajemnych praw i obowiązków stron umowy czarteru na czas, armatora oraz czarterującego w ujęciu systemowym common law oraz Reguł Hague-Visby.

Poczynając od czołowego precedensu ”Lickborrow v Mason” [1794] 5 Term Rep. 638, przyjęte zostało w angielskim systemie prawnym, iż konosament na zlecenie („order B/L”) oraz konosament na okaziciela („bearer B/L”) są papierem wartościowym („negotiable document of title”). Uprawniało to posiadacza konosamentu do przenoszenia go na osoby trzecie w trakcie przewozu statkiem ładunku, do którego dany konosament się odnosił.

Z punktu widzenia tradycyjnych zasad common law, jak i współczesnego angielskiego prawa stanowionego (legislacji angielskiej), kluczowymi dokumentami związanymi z umowami dotyczącymi przewozu ładunków morzem i przewozów multimodalnych („contracts for the carriage of goods wholly or partly by sea”) są konosamenty („bills of lading”), morskie listy przewozowe („sea waybills”), morskie polecenia wydania („sea delivery orders” lub „delivery orders relating to goods in the possession of a sea carrier”), kwity sternika („mate's receipt

W naszym opracowaniu Czarter na czas – wycofanie statku z czarteru omówiliśmy sytuację prawną armatora i czarterującego w momencie, kiedy ten ostatni zalega z płatnością opłaty czarterowej. Dokonaliśmy w szczególności rozróżnienia sytuacji w świetle ogólnych zasad common law oraz szczególnych postanowień umownych dedykowanych do uregulowania tego typu sytuacji (np. Kl. 5 NYPE 46, Kl. 11A NYPE 93, czy Kl. 6 BALTIME 1939).